مسیح

جایی برای نوشتن دلتنگی ها و سفرنامه های گاه و بیگاه خودم و گلچین نظم و نثر دیگر ادبا و فضلا

راستش براي امروز در نظر داشتم يه مطلب ديگه اي بذارم اما صبح توي بانك منتظر نشسته بودم كه چشمم افتاد به اين مطلب داخل يه نشريه. حس كردم بايد خيلي جالب باشه. حالا تا نظر شما چي باشه ؟  :

زن در حالي كه سرش را به زير انداخته بود وارد مغازه اي شد و آرام به مغازه دار گفت:

شوهرم سخت بيمار است و نمي تواند كار كند و 6 بچه دارم، گرسنه و بي غذا در خانه مانده اند.

مغازه دار در حاليكه نگاهي به زن مي كرد، سعي داشت با رفتارش زن را متوجه كند تا هرچه زودتر مغازة او را ترك كند. در اين زمان مرد ديگري كه براي خريد به مغازه رفته بود وقتي متوجه حرفهاي زن و رفتار مغازه دار شد گفت: " اين زن هرچه لازم دارد، به او بده ، پولش با من".

مغازه دار براي اينكه اعتبارش را از دست ندهدگفت: "خودم هرچه لازم داشته باشد به او مي دهم"  و بعد گفت: ليست خريد داري ؟

زن دستان لاغرش را داخل كيف قديمي اش كرد و گفت اينجاست.

مغازه دار با پوزخندي گفت : ليست را بگذار روي ترازو ، به اندازه وزن آن هرچه خواستي ببر . زن چند لحظه مكث كرد و از درون كيفش يك تكه كاغذ بيرون آورد. چند لحظه گذشت تا نوشته اش به پايان برسد.زن كاغذ را روي كفه ترازو گذاشت. دريك لحظه فروشنده و مشتري با تعجب كفة ترازو را ديدند كه به پايين مي رفت. مغازه دار درحاليكه باورش نمي شد با ناباوري شروع به گذاشتن جنس در كفه ديگر ترازو كرد. او آنقدر جنس در كفة ترازو گذاشت تا كفه ها كاملا برابر شد.

دراين لحظه او اجناس را به زن داد و با دلخوري و ناراحتي كاغذ را برداشت و به خواندن نوشته پرداخت. زن روي كاغذ، مايحتاج خود را ننوشته بود. او بجاي آنچه نياز داشت، تنها روي كاغذ نوشته بود : 
                   اي خداي عزيز ! تو از نياز من با خبري ، خودت آنرا بر آورده كن !

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱٠/٢۸ساعت ۱:٤٧ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |

                                       تقديم به همه دوستان گلم:

دل من دير زماني است كه مي پندارد:

دوستي نيز گلي است،

                   مثل نيلوفر و ناز،

                               ساقة ترد و ظريفی دارد،

بي گمان سنگدل است آن كه روا مي دارد

جان اين ساقة نازك را

                          - دانسته -

                                            بيازارد !

***

در زميني كه ضمير من وتوست

                                  از نخستين ديدار،

                                                   هر سخن، هر رفتار،

دانه هايي است كه مي افشانيم.

             برگ و باري است كه مي رويانيم

                        آب و خورشيد و نسيمش "مهر" است.

***

گر بدان گونه كه بايست به بار آيد،

زندگي را به دل انگيز ترين چهره بيارايد

آنچنان با تو درآميزد اين روح لطيف

كه تمناي وجودت همه او باشد و بس.

بي نيازت سازد، از همه چيز و همه كس.

***

زندگي گرمي دلهاي به هم پيوسته است

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است

***

در ضميرت اگرين گل ندميده است هنوز

                                         دانه ها را بايد از نو كاشت.

آب و خورشيد ونسيمش از ماية جان

                                      خرج مي بايد كرد

                                                      رنج مي بايد برد

                                                                  دوست مي بايد داشت !

***

با نگاهي كه در آن شوق برآرد فرياد

با سلامي كه در آن نور ببارد لبخند

                                       دست يكدگر را

                                                   بفشاريم به مهر

                                                                 جام دلهامان

                                                                مالامال از ياري، غمخواري

بسپاريم به هم

               بسراييم به آواز بلند:

                                      شادي روي تو

                                        اي ديده به ديدار تو شاد !

                                          باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

                                                                              تازه عطرافشان، گلباران باد !

 

(زنده ياد استاد فريدون مشيري)

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱٠/٢٦ساعت ٥:٢٩ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |

رنگ آسمان آبی خاکستری ! اصلا چه فرقی می کند رنگ هر روز خدا، رنگ هر روز میدان های شلوغ شهر، رنگ چهره های عروسکی دختران بزک کرده، رنگ تابلوهای شلوغ و درهم و برهم شهر !

و "من" رنگ همه روز خودم. نمی دانم شاید رنگ آن روزِ دلم، رنگ رُزهای قرمز میدان ولی عصر

و رنگ "نمی دانم" های... همیشگی...

او رنگ همه... اما بیشتر رنگ "سیاه" !

و عابرها ،  رنگارنگ !

...

کلامش آتشین

من : آرام و متین

او در پیچ و تاب سوال های بیهوده،

من: در تمنای بیان جمله ای "عشق آلوده..." !

او با من همچون دیگران...

و من با او همچون "جان" !

...

لختی گذشت

به سکوت سهمگینی پایان دادم،

تشویش را راندم

از عشق سخن ها دادم

...

در چشمانش"ترس" و در دستانش "لرز"

من از هردوی آنها در "درس" !!!

به حرمت معصومیتش و به حرمت حُبم، دستی به خطا نیالوده و کلامم به "ایمان" آلوده !

...

سالها می گذرد، او در انزوای تنهایی "خود خواسته"

من سر تسلیم  بر آنچه "او خواسته" ... 

 

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱٠/٢٤ساعت ۱:٢۳ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |

اِِِِین چند روز دوباره به یاد دانشگاه و حال و هوای خوابگاهش می افتم.

 

کوی دانشگاه !

چه حس وحالی بود

یکی از اون شعرهایی که نمی دونم از کیه رو واستون می نویسم.

این رو از اون زمونا حفظ کرده بودم و یادمه تو همون حال و هوا بودم که اون متن پایینش رو نوشتم.

دلم برای حس و حال خوابگاه تنگ شده.

(البته نه برای خود خوابگاه، هرچند اونم برای خودش یه چیزای جالبی داشت وداره !)

 

 

خورشید ما به چوبه اعدام بسته شد

                                               از صبح و آفتاب در اینجا سخن مگو

وقتی خدا صلیب به دوش آمد و گذشت...

                                                 از  وعده ظهور مسیحـا سخن مگو.

 

و:

 

در شهر دور افتاده ای اسیر غربت شده ام

غروب ها از سر دلتنگی، مثل همهء غربتی ها خلوت می کنم

غریبه ها میآیند، می گذرند.

و من فقط به دنبال یک غربتی دیگر،

که بوی غریبگی ام را شنیده باشد...

                                                               آه...

                                                                       اما کو...؟!

              در میان این غروب غریبه فنا کن...!!!؟

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱٠/۱٩ساعت ٧:٠۱ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |

دلم تنگ می شود 

برای : 

" صد دانه یاقوت، دسته به دسته" 

دلم تنگ می شود 

برای: 

"من یار پند دانم، دانا و خوش بیانم" 

دلم پر می کشد 

به سوی: 

"باز باران، با ترانه..." 

دلم به گریه می افتد 

 برای : 

داستان "حسنک کجایی" 

کوچه ها هنوز... 

تمام پر است از ترنم تکرار "جدول ضرب" هایم: 

"دو دوتّا"... 

"سه سه تّا..." !!! 

هنوز آسمان دلم رنگ آسمان آبی روستا را دارد 

کتابهای مدرسه ام چه معصومانه دچار دژخیمان شیطنت کودکانه شده اند ! 

"مهر " که می رسید 

دوباره "قصه" و  "غصه " می رسید

من هنوز... هنوز...

 دلم در لابلای روزهای کلاس پنجم پیچ و تاب می خورد !

لذت کلاس های نصفه و نیمهء روز پنج شنبه هنوز زیر دستانم است

و بعد از ظهر های خوشمزه و تعطیل

و مادرم که :

" آهای... کجایی ؟ مسییییییح

                                              ناهار....! "

من بی جواب به مادرم

به گردش دیوانه وار توپ پلاستیکی ام چشم می دوختم

و تا غروب...

"آهای... کجایی ؟ مسییییییح

                                              شام... ! "

مگر می شود "پنج شنبه مقدس " را به راحتی رها کرد !!!

***

زنگ ساعت که روی 24 سالگی ام نواخت...

باورم نمی شد، هنوز هم باورم نمی شود...

انگار 24 ساعت پیش بود

                              تمام این 24 سال پیش ... !

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱٠/۱٤ساعت ٤:٢٤ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |

امروز می خوام از یه نفر صحبت کنم که اگه شعراش نبود، حرف هاش نبود دیوونه می شدم.

نه ! بذارید بگم دیوونه تر می شدم.

کسی که از دوران دبیرستان تا حالا (که داره 2-3 سال از فارغ التحصیل شدنم می گذره) وقتی شعراشو می خونم احساس می کنم یه حرف تازه ای را داره می گه ! یا شاید هم حرفی بوده که سالهاست رو دلم سنگینی می کرده و منم می خواستم اون رو بگم اما نمی تونستم یا نمی دونستم چه جوری !!!

 

اون زندگی منو نجات داد !!!

 

عشق رو بهم فهموند، و حالا زندگی رو ...

 

و اون استاد کسی نیست جز : فریدون مشیری

سال 79 وقتی به دیار باقی رفت اونقدر دلم غصه دار شد که اون سال رو به عنوان بدترین سال زندگی ام انتخاب کردم.

 

اغلب مردم ایشون رو با شعر "کوچه" می شناسن !

 

راستش الان می خوام یکی از اون شعرهای کوتاه ولی پر معناش رو بنویسم تا متوجه بشید چی می گم.

اگرچه شما خودتون استادید .

 

         با قلم می گویم

 

                   ای همزاد !  ای سرنوشت !

 

       هر دومان حیـران بازی های دوران های زشت !

 

                             شعرهایم را نوشتی، دست خوش !

 

                                   اشک هایم را  کجا خواهی نوشت ؟

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱٠/۱۳ساعت ٦:۱٧ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |

الهی !

راز دل را نهفتن دشوار است و گفتن دشوارتر !!!

دست از دلم بداشتم ولی یادش از دلم دست بر نمی دارد.

سر از سریر سرورش دست بداشت و دل از معبد حضورش نه !

واژه ها را برای گفتن هجی می کنم. سبز می شود به یاد حضورش اما خزانش هنوز تلاقی خطوط مبهم بیهودگی است ! 

به یاد شعرهای دانشگاه می افتم و زمزمه می کنم:

خدای من!

دیگر تحمل هر روز دیدنش
و فرو خوردن واژه واژه‌‌ء
(دوستت دارم)
را ندارم.
مرا ببر
بگذار در اوج
و در رویای واهی دست یافتن
بمیرم...
که دیگر تحملش را ندارم...

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱٠/۱۳ساعت ٥:٥٠ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |

برای آنانکه شناسنامه  زندگی ام را خواسته اند :

 

 

متولد شدم در فصل اول،

 

       بی آنکه گلی به بهار حضورم منتظر نشسته باشد.

 

عاشق شدم در فصل دوم،

 

       چونانکه برگ پائیزی را به خزان دید

                                                          و به خزان نشست !

 

مُردم در فصل سوم،

 

                     چون جوان تکیده روی و پریده رخسار !!!

 

 

و اینک تمام عمرم را می گذرانم به فصل چهارم !

 

به سالهایی که دیگر هیچ کس حیاتم را مماتم را...

هیچ نخواهد پرسید !! کوله بار حادثه ها را عمری است که به دوش می کشم

بی آنکه مقصد را بدانم و راه را  بجویم !!!

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱٠/٩ساعت ٥:٥٧ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |

چند ساعتی است که پُک عمیقی به سیگار می زنم

و آرام به "سلام ، خداحافظ" حسین پناهی گوش می دهم.

 

ساعت حدودهای دیشب است که شاملو به خانه ما آمده بود.

 

تنهایی را تنها  "تنهایی" می فهمد.

 

آه... به جمله "به پیشنهاد من..." هزار بار فکر می کنم...

 

و با سیگار دیگری همبستر می شوم.

 

بوسه های آتشینش فانی می کند مرا و نابود می کند او را...

 

حدود صبح که می شود به اسارت کشیدن مردی را می بینم

که در معبد، همه برایش شفاعت خواهی کردند.

 

غروب جمعه همیشه دلگیر است

برای کسی که در چهارگوشه خانه اش نشسته

و سیگارش در حال تمام شدن است.

 

من برای غُصه هایم، قصه می گویم که خوابشان ببرد.

اما خودم خوابم می برد

و غصه هایم لای لای مرا ادامه می دهند...

 

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱٠/٧ساعت ۸:۳٥ ‎ق.ظ توسط مسیح نظرات () |

رفتی و گفتی : 

 

                   سرنوشت در دست من و تو نیست !

 

 

بر بٌلندای غرور شکسته ام می ایستم

        و فریاد می زنم : 

 

                    سرنوشت را می توان از سر نوشت !!!

 

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱٠/٥ساعت ۱:٢٤ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |

فردا میلاد حضرت عشق، حضرت مهربانیست !

به همتون تبریک میگم.

خوبی زمستون به اینه که میلاد این پیامبر فرزانه در اونه !

خوشحالی بیشتر من از اینه که افتخار دارم نامم رو از ایشون دشته باشم !

کریسمس بر همتون مبارک.

 

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱٠/۳ساعت ۱:۳٠ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |


Design By : Night Skin