مسیح

جایی برای نوشتن دلتنگی ها و سفرنامه های گاه و بیگاه خودم و گلچین نظم و نثر دیگر ادبا و فضلا

گفتم می روم

و در مرام  ما،

رفتن مردن بود...

                    و حالا سالهاست که مرده ام

                                                 در پشت سیم ها و سنگ ها !

یادم نمانده است

اما به یاد دارم که آخرین بار در راهی

آواز می خواندم ...

.

.

(زنده یاد حسین پناهی)

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱۱/٢۸ساعت ۱٢:٢٢ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |

لازم می دونم بدین وسیله از فاطمه خانم به خاطر محبتی که کردند و آموزش دادند که چه جوری بتونم عکس در وب بگذارم تشکر کنم.

به نشانه تقدیر :

ماچماچماچ

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱۱/۱۸ساعت ۱٠:٤٤ ‎ق.ظ توسط مسیح نظرات () |

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱۱/۱٧ساعت ٢:۳٥ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |

سلام اي مرد تير انداز، اي صياد صيد افكن !

كه با هر فرياد هرتيري -

بر آري ناله ها از ناي هر  حيوان صحرائي

ولي آگه نئي از حال آهو بره اي در شام تنهايي

***

الا اي مرد صحراگرد، اي صياد تيرانداز !

در آن شبها كه سر مست از شكار برة آهو –

درون بستر نازي –

زماني ديده را بر هم گذار و گوش را وا كن

به فرمان مروت چشم دل را سوي صحرا كن

به گوش جان و دل بشنو –

صداي ضجّه مادّه آهوئي

كه خون گرم فرزند عزيزش،كرده رنگين دشت وصحرا را

و با پستان پرشيرش به هر سو در پي فرزند مي پويد

دلش پر داغ و لب خاموش

تمام دشت را در آرزوي جستن فرزند مي پويد.

***

الا اي مرد صحرا گرد، اي صياد تير انداز!

پرمرغان صحرا را به خون رنگين مكن هرگز

ز خون گرم آهو برّه اي دامان پاكت را

مكن ننگين ، مكن هرگز !

***

الا اي مرد تيرانداز ، اي صياد صيد افكن !

به بانگ ناله تيري –

سكوت دلپذير دشت را مشكن

ميفكن تير در صحرا

كه از تير تو برپا مي شود هر سو هياهويي

دود آهو بره سويي ، پرد مرغ هوا سويي !

در آن هنگامة وحشت –

بخاك دشت مي غلتد ز تيري ماده آهوئي !

***

الا اي مرد تيرانداز ، اي صياد صيد افكن !

تو حال كودك بي مادري را هيچ مي داني ؟

غم برّه آهو را ز بانگ جانگدازش هيچ مي خواني !؟

تو مي داني كه آن آهو بره شبها –

سرخود را ز غم ها مي زند بر سنگ !؟

همه شامش بود دلگير –

همه صبحش بود دلتنگ !؟

تو آنروزي كه صيد برّة آهو مي كني سرمست -

نگاهت هيچ بر چشم نجيب مادر او هست ؟

طپش هاي دل پرداغ مادر را نمي بيني ؟

دلت بر حالت آن بي زبان آهو نمي سوزد ؟

ز آه او نمي ترسي ؟

دراين آغاز بدفرجام ، آخر را نمي بيني ؟

***

تو هنگامي كه از خون مي كني رنگين پر وبال كبوترها

چنين انديشه اي داري –

كه اين سيمين تنان آسماني جوجه هائي دارند ؟!

نمي داني اگر مادر به خون غلتد –

تمام جوجه ها بي دانه مي مانند ؟!

و با امّيد مادر منتظر در لانه مي مانند ؟!

***

الا اي مرد تير انداز، اي صياد صيدافكن !

بگو با من

چه حالت مي رود بر تو –

اگر تيري خدا ناكرده فرزند تو را بر خاك اندازد ؟!

وزين داغ توانفرسا –

صداي ضجّه تلخ تو را در گنبد افلاك اندازد ؟!

***

الا اي مرد تير انداز ، اي صياد صيد افكن!

به بانگ نالة تيري –

سكوت دلپذير دشت را مشكن

به فرمان هوسبازي –

به خاك وخون مكش هر لحظه فرزندان صحرا را

به حال آهوان بي زبان انديشه بايد كرد

از اين راهي كه هرجاندار را بي جان كني برگرد

به خون رنگين مكن بال كبوترهاي زيبا را

***

در آن ساعت كه مي گيري هدف، حيوان صحرا را

به چشمانش نگاهي كن

ببين در برق چشمانش التماسش را

كه با در ماندگي در لحظه هاي مرگ مي گويد:

         "اي صياد ! رحمي كن ، مرنجان نيمه جانم را

                                                          پر وبالم بكن اما مسوزان استخوانم را "

                                                                                          زنده ياد مهدي سهيلي

 

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱۱/۱٦ساعت ٤:۳٦ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |

خوب اول سلام به همه دوستاني كه اين چند روز محبت كردند و به كلبه محقر مسيح تشريف آوردند و نظر دادند.

دوم آرزوي قبولي عزاداري تمامي عزادارن حسيني  و اميد آنكه شفاعت آن امام بزرگ در روز قيامت شامل تمام شما بزرگوارن وبنده حقير شود.

سوم پوزش از همه بر و بچه هايي كه مي اومدن به اين كلبه و مي ديدن هيچ خبر جديدي نيست ! راستش درگير بودم  و هنوز هستم ولي ان شاء الله به لطف دعاي شما دوستان عزيز به همين زودي تموم مي شه !!!

برای شما :

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱۱/۱٦ساعت ٩:۳۸ ‎ق.ظ توسط مسیح نظرات () |

ساعت : هميشه غروب !

من : هميشه خواب !

دنيا : در حال حركت !

تو : در حال رفتن !

و باز من : خواب ! بي خبر !

به اصرار من :

مهر : بي مهر !

آبان:  نامهربان ترين ماه عمر من !

آذر : آتش گرفته !

نه بس !

ديگر بس !

ديگر گريه نمي كنم. به خودم قول دادم گريه نكنم. دلم مي خواهد برگردم. يك بار ديگر برگردم به تمام صفحات زندگي ام، كه از تو پر است.

و تو را از برگ برگ زندگي ام بيرون بياورم.

بايد تطهير كرد برگ هاي مقدس روزهاي جواني ام را از آية شوم !

  -    عشقم ؟

-       نه ! هنوز مقدس است !

تو : نامهربان

***

بازهم كوچه گرد وخاك گرفتة روستا، تو هنوز يك دختر روستايي ساده.

تك دختر دبيرستاني معصوم !

چه عصمتي !

خودت هم مي داني، شومي حادثه از ورود تو به شهر گرگ ها بود !

افسوس به معصوميت گوسپندان !

مادرم كه اسم تو را مي آورد آتش به خرمن من مي زند. بيچاره چه مي داند چه كردي تو با من، با هستي ام ؟ با جواني ام ؟ با يك يك خاطره هاي به بغض نشسته كودكي ام ؟

خون مي خورم از خون خوردنت !

چه لقب با مسمايي شده !

- زالو !!!

گريه كردن را از خودم آموختم و فريب دادن را از تو !

لبخند را از خودم و نيشخند را از تو !

تمامي اطباء حكم به مجنونيتم دادند و من  فقط به قاب عكس خالي تو نگاه كردم و سكوت...

اصلا بگذار اين اطباء هرچه دلشان مي خواهد بگويند. من كه مي دانم چه ام است، ولي دردش را نمي دانم و جالبتر از من : اطباء هم نمي دانند !

چه شباهت بزرگي...

سرم درد مي كند. اسمم را تكرار مي كنم تا يادم بماند. يادت هست رفتم اسم تو را به مسوول ثبت نام كلاس ها بگويم اسم خودم را گفتم !

تو فقط خنديدي ، اما من هنوز دارم گريه مي كنم ...

-  چرا مسيح ؟

- يعني واقعا تو نمي داني ... ؟!!

واي ي ي ي ي ...

تكرار حرف هاي مكرر خسته ام مي كند.

من سرم درد مي كند...

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱۱/٢ساعت ٥:۳۱ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |

بر صليبم ،                                                                            از زبان مسيحا

              ميخكوب !                                                            و مسيحاهاي ديگر    

         خون چكد از پيكرم، محكوم باورهاي خويش !

بوده ام ديروز هم آگاه از فرداي خويش.

                            مهرورزي كم گناهي نيست ! مي دانم.

                                                                     سزاوارم، رواست.

آنچه بر من مي رسد زين ناسزا تر هم سزاست.

درگذرگاهي كه زور و دشمني فرمانرواست

                                             مهرورزي كم گناهي نيست !

كم گناهي نيست عمري عشق را

چون برترين اعجاز باور داشتن

                پرچم اين آرمان پاك را

                                          درجهان افراشتن

پاسخ آن اين زمان :

                     تن فرو آويخته !

                                با ناي بي آواي خويش !

ساقه نيلوفري روئيد در مرداب زهر !

اي همه گل هاي عطر آگين رنگين !

اين جسارت را ببخشاييد بر او

                            اين جسارت را ببخشاييد.

جرم نابخشودني اين است :

               -       :" ننشستي چرا برجاي خويش ؟ "

جاي من بالاي اين دار است، با اين تاج خار !

                                                  در گذرگاه زمان،

                                                             اين تاج، تاج افتخار !

جاي من تا ساعتي ديگر، ازين دنيا جداست.

جاي من دور از تباهي هاي دنياي شماست.

                                                اي همه رقصان !

                                                       درون قصر باورهاي خويش !

(زنده ياد فريدون مشيري)

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱۱/۱ساعت ۳:٢٥ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |


Design By : Night Skin