مسیح

جایی برای نوشتن دلتنگی ها و سفرنامه های گاه و بیگاه خودم و گلچین نظم و نثر دیگر ادبا و فضلا

            

سلام ای کهنه  عشق من

که یاد تو چه پا برجاست

سلام بر روی ماه تو

عزیز دل سلام از ماست

***

تو یه رویای کوتاهی

دعای هر سحرگاهی

شدم خام عشقت چون

مرا اینگونه می خواهی

***

من آن خاموش خاموشم

که با شادی نمی جوشم

ندارم هیچ گناهی جز

که از تو چشم نمی پوشم

***

تو غم در شکل آوازی

شکوه اوج پروازی

نداری هیچ گناهی جز

که بر من دل نمی بازی

***

مرا دیوانه می خواهی

ز خود بیگانه می خواهی

مرا دلباخته چون مجنون

ز من افسانه می خواهی

***

شدم بیگانه با هستی

ز خود بیخودتر از مستی

نگاهم کن نگاهم کن

شدم هر آنچه می خواستی

***

سلام ای کهنه عشق من

که یاد تو چه پا برجاست...

***

بکش دل را شهامت کن

مرا از غصه راحت کن

شدم انگشت نمای خلق

مرا تو درس عبرت کن

***

بکن حرف مرا باور

نیابی از من عاشقتر

نمی ترسم من از اقرار

گذشت آب از سرم دیگر

***

سلام ای کهنه عشق من

که یاد تو چه پا برجاست...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

خوب حتما" همتون این آهنگ ستار رو تا حالا هزار بار شنیدین

چند ماه پیش، (قبل ازینکه برم یکی از ماموریت ها) ، خوونه یکی از بستگان ، بعد از ظهر ، از خواب که بیدار شدم بصورت اتفاقی دیدم این آهنگ رو داره ماهواره داره پخش می کنه !

فوق العاده بود!

احساس می کنم یه جاهایی از این  آهنگ فقط مخصوص من خوونده شد !

.

البته کلیپ تصویری این آهنگ بی نظیره !

راستی اگه می بینید جایی از این شعر رو اشتباه نوشتم متذکر شوید

(این پست قرار بود دی ماه به نمایش گذاشته بشه، گرجه همون موقع نوشته بودمش  اما به دلایلی در پیش نویس ها نگه داشته شد تا...)

 

نوشته شده در ۱۳۸٧/٩/٢٩ساعت ۱۱:۳٧ ‎ق.ظ توسط مسیح نظرات () |

آنکه هلاک من همی، خواهد و من سلامتش

                                                 هرچه کند به شاهدی ، کس نکند ملامتش

باغ تفرج از تو بس، میوه نمی دهد به کس

                                                 جز به نظر نمی رسد سیب درخت قامتش

کاش که در قیامتش، بار دگر بدیدمی

                                                 کانچه گناه او بود ، من بکشم غرامتش !

 

    

 

 

و امّالپی نوشت :

نخست :

ماموریت اراک با مکافات شروع و با مکافات تموم شد !

گاهی اوقات وقتی از اول بد می آد تا آخرش یکسره بد می آد !!!

بگذرد !

الدیّم:

واقعا" هیچ کجای ایران چابهار نمی شود !

فرصت خیلی کمه وگرنه می شد بیشتر ازینها توضیح داد

یا حداقل عکسهایی از اونجا  نشون داد که بخشی از حق مطلب ادا شده باشه !

پیشنهاد می کنم حداقل یکبار هم که شده اواخر پاییز ، زمستون یا توی تابستون مرداد ماه (فقط مرداد ماه) یه سر چابهار بزنید !

السیّم:

ایام امتحانات نزدیکه

بماند که تا حالا یک ورق از کتاب ، متاب ها خوونده نشد، تحقیق های مختلف و گونه گون را چه باید کرد ؟!استرس

تازه هنوز کلی ماموریت هم در پیش و ما به فکر جیم زدنیم نیشخند

الچارم:

و اما تبریک ما را هم بپذیرید :

 

الپنجم:

و آخر اینکه درازای عمرتون به کوتاهی شب یلدا نباشه !

نوشته شده در ۱۳۸٧/٩/٢٦ساعت ٦:٢٥ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |

و امید همچنان باقی است !

.

.

.

.

با عرض پوزش واقعا یادم نیست این عکس رو از کجا کپی کردم.

اگر احیاناْ از وبلاگ هر یک از شما دوستان برداشته شد، عذر بنده رو پذیرا باشید !

نوشته شده در ۱۳۸٧/٩/۱۳ساعت ٥:٤٩ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |

     

 

ناگهان پرده برانداخته ای یعنی چه ؟

                                                       مست از خانه برون تاخته ای یعنی چه؟

زلف در دست صبا، گوش به فرمان رقیب

                                                       اینچنین با همه در ساخته ای یعنی چه؟

شاه خوبانی و منظور گدایان شده ای

                                                        قدر این مرتبه نشناخته ای یعنی چه؟

نه سر زلف خود اول تو به دستم دادی ؟

                                                        بازم از پای در انداخته ای یعنی چه؟

هر کس از مُهره ء مِهر تو به نقشی مشغول

                                                      عاقبت با همه کج باخته ای یعنی چه؟

.

.

(حافظ شیرین سخن)

++++++++++++++++++++++++++++

پی نوشت بدون شرح:

کسی درد خندیدنم را نفهمید

و از ریشه پوسیدنم را نفهمید

زمین و زمان پشت و پا می زنند

کسی بر زمین خوردنم را نفهمید

 

نوشته شده در ۱۳۸٧/٩/٧ساعت ٢:۱۳ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |

بازهم دوم آذر است و باز هم باغ طهران

و خدا خواست که باز هم به حرمت عشق مقدس، بر سر میعادگاهم حاضر شوم !

همیشه برگ های پاییزی، حضور تو را به خاطر آشفته ام فرا می خوانند

گرچه این روزها سرگرم تر از آنی که به یاد عشق کودک کوچک معصومی بیافتی که :

                                                                             روزی صادقانه دوستت داشت !

اما من نه این روزها...

بلکه هر روز به یاد آن دخترک چادرنشین کوچه پس کوچه های نامهربانی هستم.

می شود صادقانه گفت از تمام این روزهای بی توئی که هیچ روزش بی یاد تو شب نمی شود و گاه هیچ شبش بی خیال تو به بامداد نمی رسد !

باز هم دوم آذر است و باز به تماشای تاراج عشق پاکی نشسته ام که به یقین بسیاری ازین عابران و رهگذران در حسرت داشتن آن عمر می سپرند !

حالا نیستی و نبودنت را به خاطر همه زخم ها ، به جشن می نشینم !

و از دلخواسته هایم می گویم !

                       از دلخواسته هایم می نویسم !

در گوشه ای ازین باغ آرام که قیل و قال هیچ کلاغی نیازاردم، خلوتی بنا می کنم:

                                                                                             دلخواه خویش * !

به بازخوانی ایامی می نشینم که رفته اند اما سخت !

دست هایم را به زیر چانه ام می گذارم و چشمانم را می بندم

چه صحنه های غریبانه ای از قطار حوادث از مقابل دیدگانم می گذرد :

                                                                            لذت عشق ، ذلت دروغ !!!

همچون سریال طولانی که صحنه های غریبانه و درامی دارد !

گاه به یاد داستان عشق ** می افتم و خود را با تنهایی اش همزاد پنداری می کنم !

و گاه به مجادله با خویش بر می خیزم که "دلم" را اینچنین "خوار" کرده ام !

و نخواسته ام که بعد از تو شاخسارانم پناهگاه هیچ پرستوی بی آشیانه ای باشد !

و گاه عقل بر آن می خوانَدَم که دل آزاد کرده از قید و بند ها...

که رها شود، که ببیند و باز پاکباخته شود....

گریبان چاک کند و سر ببازد برای یاری و نگاری دیگر...

که حضرت مولانا نیز می گوید :

خنک آن قمار بازی که بباخت هرچه بودش

                                                    بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر !

مجادله را با شکوه عشق تو پایان می دهم، به یاد تپش های گرم قلبی که با شنیدن صدای تو ، بال در بال ملائک به آسمانها پر می گشود !

                 وه که چه عظمتی...

                               وه که چه شکوهی...

به قول شاعر :

می خواهم و می خواستمت تا نفسم بود...

بُغض غریبی گلویم را قلقلک می دهد، می خواهم بگریم

بر خود نهیب می زنم که :   " مرد ها که نمی گریند" !

کسی دیوانه وار در من فریاد می زند :

"مَردها برای مُرده ها می گریند و تو برای عشق مُرده ات... عشق جانمرگ شده ات..."

.

.

بُغضی سخت می آزاردم...

حال بر آنم که :

"نگفتن بسیار بهتر و نکوتر از گفتن است، چه آنکه گفتن را "اشتیاق شرح وبیان" خواهد و "التهاب ناگفته ها" نیز بس سوزان" !

.

.

*بر گرفته از مصرعی از زنده یاد فریدون مشیری: خلوتی می خواستم دلخواه خویش

**فیلم داستان عشق یا love story

++++++++++++++++++++++++++

پ.ن ١ :متن فوق بازهم دلگویه های عصر دوم آذر - این روز پاییزی دل انگیز - در گوشه پارک باغ طهران است

پ.ن ٢: اگر انتخاب آغاز سالها به دست من بود :

به یقین روز دوم آذر را مبدأ تاریخ می نامیدم !

پ.ن٣ گاهی اوقات برخی از ماموریت ها کاملا به موقع لغو می شود !

نوشته شده در ۱۳۸٧/٩/٤ساعت ٥:٢٠ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |


Design By : Night Skin