مسیح

جایی برای نوشتن دلتنگی ها و سفرنامه های گاه و بیگاه خودم و گلچین نظم و نثر دیگر ادبا و فضلا

اِِِِین چند روز دوباره به یاد دانشگاه و حال و هوای خوابگاهش می افتم.

 

کوی دانشگاه !

چه حس وحالی بود

یکی از اون شعرهایی که نمی دونم از کیه رو واستون می نویسم.

این رو از اون زمونا حفظ کرده بودم و یادمه تو همون حال و هوا بودم که اون متن پایینش رو نوشتم.

دلم برای حس و حال خوابگاه تنگ شده.

(البته نه برای خود خوابگاه، هرچند اونم برای خودش یه چیزای جالبی داشت وداره !)

 

 

خورشید ما به چوبه اعدام بسته شد

                                               از صبح و آفتاب در اینجا سخن مگو

وقتی خدا صلیب به دوش آمد و گذشت...

                                                 از  وعده ظهور مسیحـا سخن مگو.

 

و:

 

در شهر دور افتاده ای اسیر غربت شده ام

غروب ها از سر دلتنگی، مثل همهء غربتی ها خلوت می کنم

غریبه ها میآیند، می گذرند.

و من فقط به دنبال یک غربتی دیگر،

که بوی غریبگی ام را شنیده باشد...

                                                               آه...

                                                                       اما کو...؟!

              در میان این غروب غریبه فنا کن...!!!؟

نوشته شده در ۱۳۸٥/۱٠/۱٩ساعت ٧:٠۱ ‎ب.ظ توسط مسیح نظرات () |


Design By : Night Skin