دوستی

                                       تقديم به همه دوستان گلم:

دل من دير زماني است كه مي پندارد:

دوستي نيز گلي است،

                   مثل نيلوفر و ناز،

                               ساقة ترد و ظريفی دارد،

بي گمان سنگدل است آن كه روا مي دارد

جان اين ساقة نازك را

                          - دانسته -

                                            بيازارد !

***

در زميني كه ضمير من وتوست

                                  از نخستين ديدار،

                                                   هر سخن، هر رفتار،

دانه هايي است كه مي افشانيم.

             برگ و باري است كه مي رويانيم

                        آب و خورشيد و نسيمش "مهر" است.

***

گر بدان گونه كه بايست به بار آيد،

زندگي را به دل انگيز ترين چهره بيارايد

آنچنان با تو درآميزد اين روح لطيف

كه تمناي وجودت همه او باشد و بس.

بي نيازت سازد، از همه چيز و همه كس.

***

زندگي گرمي دلهاي به هم پيوسته است

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است

***

در ضميرت اگرين گل ندميده است هنوز

                                         دانه ها را بايد از نو كاشت.

آب و خورشيد ونسيمش از ماية جان

                                      خرج مي بايد كرد

                                                      رنج مي بايد برد

                                                                  دوست مي بايد داشت !

***

با نگاهي كه در آن شوق برآرد فرياد

با سلامي كه در آن نور ببارد لبخند

                                       دست يكدگر را

                                                   بفشاريم به مهر

                                                                 جام دلهامان

                                                                مالامال از ياري، غمخواري

بسپاريم به هم

               بسراييم به آواز بلند:

                                      شادي روي تو

                                        اي ديده به ديدار تو شاد !

                                          باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

                                                                              تازه عطرافشان، گلباران باد !

 

(زنده ياد استاد فريدون مشيري)

/ 14 نظر / 3 بازدید
نمایش نظرات قبلی
ساقی

شايد انان احساسی را کهتنهايی در آنها زنده کرده بود به عشق تشبيح ميکردند.(صد سال تنهایی.گارسیا مارکز.).زيبا بود

محمدرضا

مرسی از اينکه به من سر زدين اون ۱۰۰ تومنی قابل نداشت

م

همه لرزش دست و دلم از آن بود كه عشق پناهي گردد پروازي نه گريزگاهي گردد اي عشق چهره آب ات پيدا نيست ... . . .

بانو

بیسار یبا دست چین کرده بودی شعرت رو و زیبا تر اینکه اونو پیشایش به دوستانت تقدیم کرده بودی

مريم

شما مثل اینکه عاشق هستيد. ولی به نظر من ای گونه نيست

م

باز هم سپيدي کاغذ وسوسه تکرار اسم توست. و قلمي که در آغوش انگشتانم،شهوت نوشتن را بيدار ميکند... به وسوسه ها دل ميسپارم و قلم بر کاغذ مينهم... نام تو شروع هر کتيبه ايست.... تکرار.....تکرار.....تکرار.....، سپيدي کاغذ رو به سياهي ميگذارد و غرور چشمانم به اشک مبدل ميشود در نهايت بغضي که راه تنفسم را مسدود کرده،ميشکند... يک دنيا حرف ناگفته. و بازهم مينويسم . . .

م

مهم نيست كدوم اول اومديم مهم اينه كه كدوم تا آخر مي مونيم . . . .

رفيعی

سلام خيلی خوب بود زنده باشی وخانه آباد

م

خيال نداري مطالب جديدي بنويسي ؟ . . .

معصومه

از فراز و نشیب کوچه انتظار آمده ام به دیدنت. آمده ام با سلامی قلب مهربانت را گرمی دهم و روح بزرگت را نوازش. آمده ام تا آنچه در دل دارم با تو بگویم. آمده ام تا دستت را بروی قلبم نهی و رایحه درد را بشنوی تا دیگر از پیشم نری. آمده ام با یک دسته گل سرخ..... ضمنا لينکوندمت البته با اجازه شما هم اين اجازه رو داری يا حق